Even voelen

Fancy Jaspis
Een jaspis uit mijn collectie

Een collega van me heeft het altijd lastig in museums. Er staat van alles uitgestald voor de bezoeker, met de bedoeling dat je er je aandacht aan geeft. Schilderijen gaat nog wel zegt hij, maar beeldbouwwerk is erg lastig. Je mag er namelijk niet aanzitten.

Hij is Brits en in het Engels, leerde ik van hem, bestaat het woord tactile. Dat gaat over de tast. In het Nederlands komt het neer op ‘even voelen’. Dat je ergens aan wil zitten, contact mee maakt. De stof van een nieuw overhemd door je vingers laten gaan, een hand strijken over een tafelkleed, de bank waar je op gaat zitten even bekloppen. En in zijn geval een beeldhouwwerk willen aanraken.

In de cursussen die ik geef neem ik altijd een steen mee. Officieel een ‘mineraal’ maar met ‘steen’ weet je gelijk wat ik bedoel. Ik heb ondertussen een hele verzameling. Voordat ik les ga geven, maak ik thuis contact met mijn verzameling en dan weet ik als vanzelf welke er die dag mee gaat. Ik stop de steen in mijn tas en stal hem uit op een mooi plekje.

De les begint, de deelnemers komen binnen. En ja, dan gebeurt het. Ze zien de steen en er zijn er altijd een paar die er aan willen zitten. Even voelen. De blik is gevangen, een onrustig gevoel ontstaan, het op en neer schuiven op de stoel. Ik knik, ja het mag: mijn lessen zijn geen museumbezoeken. De deelnemer pakt de steen. Een blij gezicht. Even vasthouden. Vaak legt de deelnemer de steen snel weer terug. En dan vraag ik of ze er even de tijd voor willen nemen. Ogen dicht, rustig ademen, contact maken. En dan voelen wat er te voelen valt. Soms veel, soms niets. Dat maakt niet uit. Hoe fijn is dat, even voelen?

De tijd nemen voor jezelf, tot rust komen, aandacht geven aan wat voor jou belangrijk is. Doe je dat wel eens? Even weg van de drukte, stress en gedoe: neem je daar de tijd voor?

Binnenkort begint de cursus “Bij Jezelf Blijven in een Onrustige Wereld”. Een cursus over voelen en ervaren over jezelf. Je leert er dat je op je intuïtie kunt vertrouwen. Soms zijn mensen het contact er mee een beetje kwijt geraakt. In de cursus ga je er praktisch mee aan de slag. Zodat je er wat aan hebt in het dagelijks leven. En, het begint met even voelen.

Appelmoes

Sommige van de trainingen die ik geef zijn gebaseerd op “Intuitieve Ontwikkeling” of “Energiewerk”. Als ik dat noem vragen mensen me wat dat is. En dat vind ik heel lastig uit te leggen. Ik doe dan verwoede pogingen maar dat loopt altijd in de soep. Terwijl ik spreek ben ik al niet tevreden over wat ik zeg. Ik hoor mezelf praten over ‘intuitie’, ‘in balans komen’, ‘jezelf vinden, ‘gegrond zijn’. Ook vertel hoe het het in zijn werk gaat: je zit op een stoel en komt tot rust, je doet oefeningen, je doet visualisaties… Het klopt allemaal wel, maar dit spreekt niet aan toch? Terwijl Intuitieve Ontwikkeling prachtig is en blijvende resultaten oplevert.

Intuitieve ontwikkeling is als appelmoes. Je kunt het niet uitleggen. Stel je voor dat je gaat uitleggen wat appelmoes aan iemand die het niet kent. Dat wordt zoiets als :

“Appelmoes maak je van de appel, een fruitsoort, vrucht van de plant Malus Domestica met een stevige structuur en een frisse tot zure smaak. Je snijdt appels in stukken en kookt ze enige tijd, zonder de kern maar eventueel met de schil. Je voegt naar gelieve suiker (een zoetmaker) en kaneel toe (specerij van de binnenbast van de scheuten van de kaneelboom). Je pureert de appels.”

Van dit verhaal krijg je geen trek in appelmoes, terwijl het zo ontzettend lekker is! Zo gaat het ook met Intuitieve Ontwikkeling. Er over praten en uitleggen heeft niet veel zin. Je moet ervan proeven.

Dit is wat ik voortaan ga vertellen: Kom de “appelmoes” zelf eens proeven. Dan weet je binnen no-time wat Intuïtieve Ontwikkeling is en wat het voor jou kan bieden.